Storythai

ห่างหายจากการเขียนไอฯออนไลน์ไปซะนานเลย
วันนี้อยากจะ ร ะ บ า ย  และ บั น ทึ ก เลยแวะมาซะหน่อย

หายไปก็เกือบปีแล้วเนอะ
ชีวิตมหา'ลัยให้อะไรกับเราเยอะแยะมากมาย

"คณะทันตแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนคริทรวิโรฒ"

ทั้งเพื่อน... หลายคน หลายถิ่น มารวมกัน
บางครั้งก็เหมือจะเข้ากันไม่ได้ (อาจเป็นเพราะเราคิดไปเอง)
แต่เวลาก็ทำให้พวกเราปรับตัวเข้ากันได้มากขึ้น
ประทับใจในความเป็นรุ่นพี่รุ่นน้องของที่นี่มากมาย
ของคุณพี่ 006 และพี่ๆทุกคนที่ให้ความอบอุ่นกับน้องปีหนึ่งตัวเล็กๆ(หรอ?)คนนี้

วันนี้เพิ่งไปดัดผมใหม่มาล่ะ
เป็นการดัดครั้งที่สอง
หลังจากดัดและทำสีครั้งแรกเมื่อเดือนสิงหาคม ปีที่แล้ว
ประทับใจอันเก่ามากกว่าอะ
อันเก่าจะเป็นลอนใหญ่ๆ คลายๆ
แต่ก็นั่นแหละ มันเลยคลายเร็ว ..แพง ...สวย แต่ได้แป๊บเดียว

เมื่อวันที่ยี่สิบ ธันวา
ไปดูคอนฯพี่บีมมา ณ โรงละครอัษรา คิงพาวเวอร์
หรูได้อีกอ่ะ  เสียดายที่ไม่มีกล้องไป
พี่บีมเจ๋งจริงๆ คอนฯสนุกมากๆ
แต่ที่ยิ่งไปกว่านั้น พี่แดนขึ้นคอนฯนี้ด้วย
เรากะโอมนี่แทบจะนั่งรอพี่แดนกันตั้งแต่คอนฯเริ่มเลย
ระหว่างพี่บีมเล่นก็ยืน(เต้น)บ้างนั่งบ้าง
เกรงใจคนข้างๆและข้างหลัง
เพราะแถวเราไม่มีใครยืนกันเลยอ่ะ
แต่พูดกันไว้ว่า ถ้าพี่แดนออกนี่นั่งไม่ได้แล้วนะ
ขอยืนเหอะ

พี่แดนออกมาในเพลง "ไม่มีเธอวันนั้น..ไม่มีฉันวั้นนี้"
ดีใจที่ได้ยินทั้งสองคนร้องเพลงด้วยกันอีกครั้ง
(นึกว่าจะไม่ได้เห็นภาพแบบนี้อีกแล้ว)
ดีใจที่แฟนคลับของพวกเค้ายังร้องเพลงเก่าๆกันได้

พอพี่แดนออกมาคนก็เริ่มนั่งไม่ติดกันแล้ว
เห็นชาวบ้านเค้าไปหน้าเวทีกันเรากะโอมเลยเอาบ้าง
ไม่ได้ไปธรรมดา แต่..ทิ้งสัมภาระทุกอย่างไว้เบื้องหลัง
(นาทีนั้นไม่สนใจอะไรอีกแล้ว ฮ่าๆๆ) - โชคดีนะที่ของไม่หาย
ออกไปยืนตอนแรกพี่แดนยืนอยู่อีกฝั่ง
เลยยืนร้องเพลงกะมองพี่แดนไปเรื่อยๆ
พอพี่แดนเดินมาฝั่งที่เรายืนอยู่คนก็ขอจับมือกันตรึม ..แต่เราไม่
เพราะคิดว่ายื่นไปก็คงไม่ได้หรอก คนเยอะซะ
ร้องไปซักพักพี่แดนก็ยั่งยืนอยู่ฝั่งเดิม
พอหาจังหวะได้ เราก็เลยยื่นมือไป
ปรากฎว่าพี่แดนก็จับครับ โอ้ววว
แล้วตอนนั้นก็มีเราคนเดียวเลยด้วยที่ได้จับ
จับแบบ"จับ"เลย ไม่ได้แค่เอามือผ่านๆ
ปลื้มได้อีก (ไม่ได้จับมือเฮียแบบนี้นานและ)

คอนฯจบ
รอส่งพี่แดนพี่บีม
จุดประสง์หลักคือจะรอพี่แดนนั้นแหละ
แต่เฮียออกมาช้าได้อีกอ่ะ
พี่บีมก็กลับไปแล้ว (ด้วยอาการเหนื่อยอย่างเห็นได้ชัด)

รอแล้ว รอเล่า พี่แดนก็ไม่ออกมาซะที
แม่โอมก็มารอรับแล้ว
จนตกลงกันว่าไปกันเหอะ
....
..
ขึ้นรถไปได้สิบนาที โทรศัพท์ดัง
พี่ตาลบอกว่าเฮียออกมาแล้ว (กุว่าแล้ว เป็นงี้ทุกทีเลย ไม่มีบุญเลยใช่มั้ยเนี่ยตู)
แล้วก็บอกว่าคนที่รอได้ถ่ายรูปคู่ด้วย กรี๊ดดดด!!
เอาวะ วันหน้าก็มีอีก

ปีใหม่ปีนี้ส่งข้อความไปให้พี่เตอร์(เหมือนทุกปี)
แจ่ปีนี้แปลก ตรงที่ "พี่เตอร์ส่งกลับมาด้วย"
เฮ้อ ปลื้มได้อีกอ่ะ บอกไม่ถูก
เป็นข้อความแรกที่ได้จากเค้า (ขอบคุณนะคะ จะเก็บมันไว้เป็นอย่างดี)

ชีวิตเกือบปีกะไดอารี่หนึ่งหน้า
ทำได้ไงฟระเนี่ย??

"โลกให้ประสบการณ์ ประสบการณ์ให้ตัวตน"