ε• ``myprinces´´ •з
1 day with Dan&Beam
จริงๆกะจะมาอัพตั้งแต่เมื่อวานนะ
แต่ไม่ไหวจริงจริ๊งงงงง
กลับบ้านก็สลบเลย
ง่วงมั่กมาก
วันนี้ตื่นตั้งแต่ 7 โมงเช้า
โดยไม่ต้องมีนาฬิกา หรือคนมาปลุกใดๆทั้งสิ้น
เหมือนที่แม่พูดตั้งแต่คืนก่อนว่า
"คอยดูนะ ว่าพรุ่งนี้ลูกต้องให้ใครปลุกมั้ย" ฮ่าๆ
(เห็นแล้วยัง แม่คือคนี่รู้จักลูกดีที่สุด)
ตอน 8 โมงเพื่อนก็เริ่มทยอยมากันจนครบ
ออกจากบ้าน 9.30 พร้อมกะที่เครื่องออกจากดอนเมืองพอดีเลย
ใช้เวลานั่งรถจากบ้านไปสนามบินประมาณ 30 นาที
โดยมีพ่อที่น่ารักที่สุดในโลก ใจดีช่วยขับรถให้
(วันนี้บอกกะพ่อให้แล้วว่าขอวันนึง)
ตอนอยู่ในรถก็แอบคิดอยู่เหมือนกันว่าจะมีคนไปรับมั้ย
ไปถึงปรากฎว่า "ไม่มี"
ก็นั่งรอ..รอ..แล้วก็รอ
ห้องน้ำก็ไม่กล้าเข้า กลัวพลาด!!
ระหว่างั้นก็ลุกไปดูเป็นระยะ
เครื่องการบินไทยไฟลท์ที่เฮียแดนกะเฮียบีมนั่งมา
มาถึงประมาณ 10.20
พอเห็นหัวเครื่องบินเท่านั้นแหละ
พระเจ้า!! ดีใจเหมือนไม่เคยเห็นเครื่องบินมาก่อน 55+
...
คนเริ่มเดินมารอรับประเป๋าทีละคน..สองคน..สามคน
หลายสิบคน.. ทำไมยังไม่เห็นพี่แดนเลยล่ะ
เริ่มกังวล เฮ้ย เค้าจะไปทางอื่นรึเปล่าเนี่ย
แต่ก็กังวลได้ไม่นาน
มาแล้ววววว เห็นแล้ว พี่บีมเดินเข้ามาก่อน
ขาวมาแต่ไกล
อีกแป๊บนึงก็ตามมาด้วยพี่ชายสุดที่ร๊ากกก
ถึงไม่ขาวเท่าพี่บีมแต่ก็น่ารักไม่เปลี่ยน
วันนี้มาทรงผมแบบเหมือนนั่งมอไซด์มาเลย
"ถูกใจอีกแล้ว"
2 คนก็ยิ้มแย้ม แต่ก็ไม่ค่อยเต็มที่
อาจเป็นเพราะยังไม่ตื่น
แถมก่อนวันมาก็มีงานที่ชล คงจะเหนื่อย
พอพี่แดนเดินออกมาปุ๊ป
เราก็ไม่รอช้า รีบเอาของที่เตรียมไปส่งถึงมือ
ก็มี ยาคูลท์โหลนึง เถ้าแก่น้อย แล้วก็ทาโร่
คุณพี่แดนก็รับไป "ขอบคุณครับ"
ตอนเค้าเดินไปที่นถก็ตาม ตามระเบียบอ่ะนะ
เสียดาย ลืมถามว่าเป็นไงบ้าง
ลืมถามว่าเหนื่อยมั้ย
ลืมถามว่าทานอะไรมาแล้วยัง
ลืม ลืม ลืม หมดเลย
พอเห็นหน้าหล่อๆแล้วลืมไง 55+
พี่แดนพี่บีมก็ขึ้นรถไป (ไปทานข้าว)
พวกเราก็...เดินทางกลับบ้าน(ไปกินข้าวเหมือนกัน)
note:สังเกตคำ ทาน vs กิน
----------------------------------------
ถึงบ้านได้แป๊บนึงก้ามปูโทรมาบอกว่า
พี่เบสเจอพี่แดนที่ร้าน lucky
พี่เบสนี่โชคดีซะจริงๆ
ได้กินข้าวข้างๆโต๊ะพี่แดน
(ได้ข่าวว่ามีการถ่ายรูปคู่มาด้วย)
เพื่อนก็ตื่นเต้น บอกว่าอยากตามไป
แต่เราเบรคไว้ ให้เค้าทานข้าวก่อน เดี๋ยวไปรบกวน ไม่ดีๆ
----------------------------------------
กินข้าวกันเสร็จก็ขึ้นรถไปคลื่นวิทยุกัน
(ไม่คิดว่าคนจะเยอะเหมือนกันนะเนี่ย)
ลงจากรถได้ไม่ถึง 5 นาที
รถตู้เฮียๆก็มา
แต่ก็ไม่ได้ถ่ายรูปหรือว่าอะไรมาก
เค้าก็รีบขึ้นไปข้างบน ไปให้สัมภาษณ์เลย
เราก็นั่งรออยู่ข้างล่าง
สัมภาษณ์ประมาณชั่งโมงนึงก็ลงมา
เราบอกกเฮียแดนว่า "พี่แดน ขอรูปนึงนะ"
เฮียก็ยิ้มมม น่าร๊ากกก
แต่พอเดินออกมาเท่านั้นแหละ
พระเจ้า!! รูปนึงก็ไม่ได้แล้วมั้ง
คนที่เดินตามเฮียลงมาติดๆมาเกาะซ้ายเกาะขวา
มุงหน้ามุงหลังกันหมดแล้ว
รวดเร็วยังกะจรวดติดปีก
อดอีกแล้ว
...รอบหลังที่เจอเนี่ย ไม่ค่อยได้รูปคู่เล้ยย (ไม่เป็นรายๆ)
พี่แดน พี่บีม พี่เจ และทีมงานก็ไปสัมภาษณ์ต่อที่ ราชภัฏสุราษฎร์ธานีอีก
ตามไปเหมือนกัน แต่จ๋ากะปาลีที่ขับรถไปก่อนบอกว่า
ไม่ต้องขึ้นไปแล้ว (สัมภาษณ์ที่ชั้น 9)
คนเต็มชั้น แน่นมากๆๆๆๆๆๆ มั่กมาก
ก็เลยคุยๆกัน ตัดสินใจว่าไปโลตัสเลยละกัน
พอไปถึง โอ้วววว คนเยอะมั่กมาก (อีกแล้ว)
มากชนิดที่ไม่เคยเห็นโลตัสคนแน่นขนาดนี้มาก่อน
เรากะพี่ก็ไปเข้าห้องน้ำกันก่อน แบบว่า ไม่ไหวแล้วว
เพื่อนๆที่เหลือก็ไปเข้างานกัน
แต่ละคนเป็นห่วง โทรมาถี่ยิบ
กลัวเข้าไปตรงบริเวณที่เค้ากั้นให้เฉพาะคนที่ได้ meet&greet ไม่ได้
ตอนแรกเราก็เบียดๆไปทางด้านกลังก่อน ปรากฎ ไม่สามารถ
เลยเปลี่ยนเส้นทาง
โชคดีที่อีกทางทีมงานเค้าเอารั้วเหล็กมากั้นเป็นทาง VIP
สำหรับพี่แดนพี่บีมพอดี
เลยเดินเข้าแบบสบาย
พิธีกร(พี่จอย+พี่โจ) เริ่มขึ้นมาพูดๆๆๆๆ
มีเล่นเกม
แม๊พได้ขึ้นเวทีคนแรกด้วยหมายเลขนำโชค 19
ตอบคำถามที่ว่า 'อัลบั้มนี้ชื่ออัลบั้มอะไร'
คำถามแบบนี้ก็สบายอิแม๊พไปเลยดิ
ก็ได้หมวกแดนบีมมา
(อยากได้ๆๆ เล่นเกมกี่เวบๆไม่เคยได้หมวกเล้ย)
ต่อไปก็อิจ๋า
'สร้อยที่แดนใส่ถ่ายปกอีลบั้มเป็นเลขอะไร'
ไอที่นั่งอยู่ก้านล่างก็ไม่รอช้า
หยิบแผ่นซีดีขึ้นมาดู
เลข 8
ตะโกนกันใหญ่
พี่จอยถามว่า "รู้ได้ไง"
อิจ๋าก็บอกไปตามความซื่อ "เพื่อนบอก"
พี่โจ "เพื่อนคนไหน"
เราก็ยกมือซิคะ 55+ พี่เค้าก็เรียงขึ้นเวทีซะงั้น
ก็ขึ้นไปพูดๆๆๆ แล้วเค้าก็ให้หมวกเรามา
แทนที่จะเป็นจ๋า 55+ ซะงั้นกำลัง2
อารมณ์แรกคือดีใจก่อนอ่ะนะ แบบอยากได้มานาน
อารมณ์ที่ตามมาคือ "พี่คะ แล้วเพื่อนหนูอ่ะ ไม่ได้อะไรเลยหรอ"
พี่โจก็เลยให้โปสเตอร์ไป
ส่วนคำถามอื่นๆก็มี
'เพลงที่ 5 ในอัลบั้มคือเพลงอะไร'
'ท่อนสุดท้ายของเพลงคนเสียแฟนคือ'
'ถ้าจะลิม ฉันจะรอ ขึ้นต้อนว่าไง'
'แดนบีมไปถ่าย dan beam the series เป็นการผจญภัยกี่ชม.'
คำถามสุดท้ายนี่อึ้งกันไปเลย
------------------------------
แดนบีมขึ้นเวที ก็ให้ไปถ่ายรูปกันทีละกลุ่มๆ
ขึ้นไปแล้วรู้เลยว่าใครชอบพี่แดน ใครชอบพี่บีม 55+
มีคนนึงหอมแก้มพี่แดนด้วยยย ทำเอาพี่แดนอึ้งไปเลย
(อย่าทำพี่แดนเจ็บนะค้า)
พอถึงตอนเราขึ้นเป็นกลุ่มสุดท้าย
และคนสุดท้ายของกลุ่ม ก็ยืนซ้ายมือของพี่แดน
(เนี่ยแหละ เป็ยรูปที่ได้ถ่ายใกล้ที่สุดแล้วสำหรับวันนี้)
เพลงที่ร้องวันนี้ก็มี now ก้ำกึ่ง เวลาไม่เคยพอ คนเสียแฟน
ของที่ได้ให้บนเวทีก็มีแบรนด์กะถั่วอะไรไม่รู้ รู้แต่อร่อยมาก
ตอนเพลงสุดท้าย กำลังจะเอาของไปให้
แต่จบแบบไม่รู้ตัวเลย
พี่แดนพี่บีมของคุณครับ แล้วก็เดินลงมา
เราอยู่แถวทางเดินพอดี โอ้ววว ลอยเลย ลอยไปพร้อมๆกะพี่แดน
----------------------------------------
พักยกไปดูภูติรักฯ
----------------------------------------
มาแล้วววว มา มาฟัง เอ้ย มาอ่านต่อ
ตอนลอยไปใช่ป่ะ ก็มีสารพัดมือเลย มาจากแถวๆนั้นแหละ
สาวพี่แดนกันแบบสุดฤทธิ์ พี่แดนก็แบบ หลบจนเอ็นที่คอเงี้ยจะขาดอยู่แล้ว
ก็ยังไม่เลิกคับ เราก็ไม่รู้ทำไงแล้ว (ขออนุญาต)ดึงมือเค้าออกมาซะเลย
ขอโทษด้วยนะค้า แต่ว่ากลัวเฮียจะเจ็บอ่า ขอโทษนะคะ
พี่บีมก็ตามลงมา แต่เหมือนมีพี่แดนเบิกทางแล้วไง ก็เลยไม่เป็นไรมาก
(หรือว่าไม่เห็นก็ไม่รู้นะ)
จากนั้นก็รอรับแผ่น CD คืน เป็นแผ่นที่ทางคลื่นให้เอาไปเพื่อเข้างาน
แล้วเค้าก็เอาไปให้พี่แดนพี่บีมเซ็นต์ให้
เหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น
แผ่น CD ของพี่เราหาย ก็หาๆๆๆกันอ่ะดิ แต่ก็ไม่เจอ
ระหว่างหาๆกันอยู่ก็เจอคนที่เคยเจอที่ ไนท์คลับคราวก่อนมา
มายืนๆสนใจกะเค้าด้วยเรื่องที่แผ่นหาย
ใครที่ไปไนท์คลับ กะเราคงจะรู้กันเนอะ แต่ก็ช่างเค้าเหอะ
เลยบอกทางคลื่นว่าขอของอะไรก็ได้ที่เป็น Dan Beam แทนได้มั้ย
แต่ว่าของมันหมดแล้ว ก็เลยได้เป็นเสื้อของหวิว(มั้ง)มาแทน
(แต่ยังไงมันก็แทนกันไม่ได้)
พอเคลียร์ตรงนั้นเรียบร้อยก็เดินไปบอกพ่อว่าไปสนามบิน
พ่อบอกว่าให้กลับบ้านก่อน ไปกินข้าวกันก่อน ค่อยไป
(เครื่องออกประมาณ 1 ทุ่ม)
เราก็โอเค กลับก็กลับ แต่ในใจอ่ะ อยากไปเลยยย
----------------------------------------
ก็กลับมากินข้าวอะไรเสร็จ กว่าจะได้ออกจากบ้านก็ 6 โมงแล้ว
ออกไป โอ้ยย รถติดอีก จะบ้าตาย
โทรไปหาเวลล์ถึงแล้ว (เวลล์ไปสอบ smart เลยหวังว่าจะได้ไปส่ง)
เราก็บอกให้อิเวลล์ขึ้นไปตรงขาออกเลย
เผื่อเค้าไปก่อน คุยกันไปเรื่อยๆ เวลล์มันก็ขึ้นบันไดเลื่อนไป
ก็ได้ยินเสียงนี้มาทางโทรศัพท์
"สวัสดีค่ะพี่บีม"
"แก บีมมาแล้ว"
โอ้วววว เราก็แป้วแล้วดิ ยังไม่ถึงสนามบินเลย กลัวไม่ทันอย่างแรง
พูดไปพ่อก็เหยียบไป.. ตื่นเต้นๆๆ จะทันมั้ยเนี่ย
เลยบอกอิเวลล์ "แกบอกพี่แดนว่ารอก่อน เดี๋ยวเพื่อนเอาของไปให้"
บอกไปก็คิดในใจ ใครมันจะไปรอเมิงวะ สำคัญมาจากไหน 55+
แต่ก็นะ บอกไป เค้าได้รู้
เวลล์บอก "แดนบอกว่า ได้ครับ"
แต่แล้ว เค้าก็เดินเข้าเกทไปเป็นที่เรียบร้อย
ความรู้สึกตอนนั้นเหมือนจะร้องให้ได้
กำๆๆ มันเสียใจอ่ะ ของที่ตั้งใจอยากจะให้ แต่ไม่ได้ให้
----------------------------------------
ถึงสนามบินก็รีบๆๆๆวิ่งขึ้นไปชั้นบน ตรงขาออก
เห็นพี่ๆทีมงานยังอยู่ ก็โล่งไปนิดนึง
แต่ก็ยังเครียดอยู่ ไม่รู้จะให้ยังไง
เดินวนไปวนมาซักพัก ก็เห็นพี่บีมเดินอยู่
สวรรค์เห็นใจแล้ว 555+
เลยทำท่าบอกพี่บีมว่าให้มาเอาของหน่อย
พี่บีมกะลังจะเดินออกมาอยู่แล้วเชียว
แต่พี่ทีมงานทำท่ากะพี่บีมประมาณว่าไม่ต้อง เดี๋ยวเค้าไปเอาเอง
(อ่ะ ถึงไม่ได้ให้กะมืออย่างที่ตั้งใจ แต่อย่างน้อยก็ได้ให้ล่ะเนอะ)
ก็เอาของให้พี่เค้า
"ไข่เค็ม 3 กล่อง ของพี่แดน พี่บีม แล้วก็พี่เจค่ะ"
"ถุงนี้ของพี่แดนค่ะ"
"ถุงนี้อะไรครับ"
"จตุคามของพี่แดนค่ะ"
"ถุงนี้เป็นเสื้อของพี่แดนกะพี่บีม"
พี่เค้าก็รับไป ย้ำไปหลายรอบเหมือนกันว่าของใครๆ
แต่กลัวจัง กลัวพี่เค้าลืม
ใครอ่านมาถึงตรงนี้แล้วเจอพี่แดน ฝากถามด้วยนะคะว่าได้จตุคามรึป่าว
เฮ้ยๆๆ พี่แดนๆๆ แอบเห็นพี่แดนผ่านกระจกค่ะ น่าร๊ากก (ทำยังกะเพิ่งเห็น)
หันมาบ๊ายบายด้วย น่ารักมากๆเลย
พี่แดนเดินไปขึ้นเครื่อง...
พี่บีมกะพี่ทีมงานคนนั้นหยิบชุดขึ้นมาดู... คงจะถูกใจนะ 55+
----------------------------------------
ป.ล. ที่ต้องมาคู่กับการอัพได
- ขอบคุณเพื่อนๆทุกคน รงมทั้งพี่..ด้วย -
- ขอบคุณเตี่ยมากๆ "พ่อที่ใจดีที่สุดในโลก" -
- วันนี้อัพยาวมาก ไม่อ่านไม่ว่ากัน ..อยากเก็บทุรายละเอียดไว้ -
- ดูแลสุขภาพนะคะพี่แดน (อยากบอก แต่ไปไม่ทัน -_-") -
- ขอบคุณพี่แดน พี่บีม มั่กมากค่ะ -
- แล้วเจอกันอีกนะ -
